Ik heb 19.000 dollar uitgegeven aan de bruiloft van mijn zoon – al mijn spaargeld – in de overtuiging dat ik hem daarmee een laatste blijk van liefde gaf  .

In plaats daarvan moest ik machteloos toekijken hoe hij me voor de ogen van tweehonderd mensen verpletterde.

Mijn naam is Stephanie. Ik ben zeventig jaar oud en al bijna een halve eeuw ben ik Ethans moeder – in alle opzichten. Ik adopteerde hem toen hij vijf was – een trillend jongetje met een lege blik dat ‘s nachts schreeuwend wakker werd en riep om ouders die nooit meer de deur binnen zouden komen. Ik werkte twee banen om hem een ​​warm bed, een zorgeloze jeugd en een toekomst te geven die veel beter was dan alles wat ik ooit had gehad.

Ik ben nooit hertrouwd. Ik heb geen kinderen meer gekregen. Alles in mijn leven – elk salaris, elke droom die ik heb opgegeven – was voor hem.

En toch… die avond gedroeg hij zich alsof ik een vreemde was.

Ethan ontmoette Ashley drie jaar geleden, en vanaf het begin bekeek ze me van top tot teen alsof ik iets was dat aan haar schoen vastgeplakt zat. Haar moeder, Carol, was het type vrouw dat naar liefdadigheidsgala’s ging, strandhuizen verzamelde en er duidelijk van genoot om ze te laten zien. In vergelijking met haar was ik slechts een ouder wordende weduwe in een bescheiden appartement met handen die nog steeds de littekens van het fabriekswerk droegen.

Ashley zei het niet hardop, maar ik hoorde het in elke neerbuigende glimlach die ze me gaf:

Jij hoort niet thuis in onze wereld.

Al snel begon Ethan zich te gedragen alsof hij het met haar eens was.

De telefoontjes werden minder frequent. Vakanties veranderden in vluchtige bezoekjes. Hij gaf me geen afscheidsknuffel meer. Het was alsof hij, hoe perfecter zijn leven werd, zich steeds meer schaamde voor de vrouw die hem had opgevoed.

Op een middag kwam hij langs en ging met de stijfheid van een brenger van slecht nieuws in mijn woonkamer zitten.

‘We hebben geld nodig voor de bruiloft,’ zei hij vastberaden. ‘Ashley’s ouders hebben hun deel betaald. Nu hebben we jullie steun nodig.’

‘Hoeveel?’ vroeg ik, terwijl ik me innerlijk schrap zette.

« $19.000. »

Hij zei het op de manier waarop iemand koffie bestelt – moeiteloos, natuurlijk.

‘Dat is al mijn spaargeld,’ fluisterde ik.

Hij knipperde niet eens met zijn ogen.

‘Als je van me hield,’ antwoordde hij, ‘zou je niet aarzelen.’

Er brak iets in me, heel stilletjes, als een bord dat van tafel glijdt en in stukken op de grond valt.

Maar ik gaf het hem toch. Want moeders houden niet op met liefhebben, zelfs niet als het pijn doet. Ik ging naar de bank, nam al mijn spaargeld op en drukte de cheque in zijn hand.

Hij omhelsde me niet. Hij huilde niet. Hij glimlachte zelfs niet.

Hij zei simpelweg: « Ashley zal dit waarderen. »